Drodzy Pacjenci: prowadzimy dyżur laryngologiczny w soboty w godzinach 9:00-13:00
Strona główna > Głowa i szyja > Leczenie zachowawcze i minimalnie inwazyjne > Schorzenie gruczołów slinowych (ślinianek)

Schorzenie gruczołów slinowych (ślinianek)

Gruczoły ślinowe zlokalizowane są wokół jamy ustnej. Wytwarzają one ślinę, która nawilża pokarmy aby ułatwić ich połykanie. Ślina zawiera również enzymy rozpoczynające proces trawienia pokarmów oraz pomaga oczyszczać jamę ustną wypłukując bakterie oraz resztki jedzenia.

Wyróżnia się duże i małe gruczoły ślinowe. Do dużych gruczołów ślinowych zalicza się trzy pary ślinianek: przyuszne, podżuchwowe i podjęzykowe. Największymi są ślinianki przyuszne, które znajdują się po obu stronach żuchwy, do przodu od małżowin usznych. Ślinianki podżuchwowe położone są z tyłu jamy ustnej, przyśrodkowo w stosunku do kątów żuchwy. Ślinianki podjęzykowe znajdują się w przedniej części dna jamy ustnej. Poza dużymi gruczołami ślinowymi za produkcję śliny odpowiedzialne są również tysiące małych gruczołów ślinowych rozsianych w obrębie całej błony śluzowej jamy ustnej, gardła i jam nosa.

Jednym z najczęstszych schorzeń ślinianek jest ich kamica. Kamienie ślinowe występują najczęściej w śliniance podżuchwowej, aczkolwiek mogą powstać również w śliniance przyusznej. Obecność kamienia w przewodzie wyprowadzającym ślinianki powoduje utrudnienie wypływu śliny, co powoduje obrzęk ślinianki najczęściej podczas spożywania posiłku. Obrzęk ten jest bolesny, a powiększenie gruczołu może przybierać alarmujące rozmiary. Obecnie metodą z wyboru w leczeniu kamicy ślinianek jest sialoendoskopia.

Jak leczyć kamice ślinianek lub usunąć guzy?

Sialoendoskopia

Sialoendoskopia jest nową, minimalnie inwazyjną metodą umożliwiającą bezpośrednie obejrzenie wnętrza przewodów wyprowadzających dużych gruczołów ślinowych (tj. ślinianki podżuchwowej i przyusznej). Ze względu na niewielkie wymiary tychże przewodów (od 1,2 do 1,5 mm) stworzenie miniaturowych układów optycznych do ich badania stało się możliwe dopiero niedawno dzięki zastosowaniu najnowocześniejszych materiałów i technologii. W trakcie sialoendoskopii można wykonać zabiegi usunięcia patologii ze światła przewodów wyprowadzających ślinianek.

Wskazania do zabiegu
Głównymi wskazaniami do przeprowadzenia sialoendoskopii są nawracające bolesne i niebolesne obrzmienia dużych gruczołów ślinowych, które są objawem upośledzonej drożności układu przewodów wyprowadzających ślinę z miąższu ślinianki. Najczęstszą przyczyną obturacji jest kamica ślinianek, rzadziej zwężenie przewodu wyprowadzającego. Innymi patologiami utrudniającymi odpływ śliny ze ślinianek są: czopy śluzowe, polipy błony śluzowej, ciała obce, zagięcie przewodu wyprowadzającego.

 

Przygotowanie i przebieg badania

Przeprowadzenie sialoendoskopii jest zawsze poprzedzone konsultacją specjalisty w zakresie otorynolaryngologii lub chirurgii szczękowo-twarzowej oraz badaniem USG ślinianek. Wskazane jest również oznaczenie grupy krwi, badania morfologii oraz układu krzepnięcia krwi. U osób dorosłych zabieg wykonywany jest najczęściej w znieczuleniu miejscowym i nie wymaga szczególnego przygotowania ze strony pacjenta. W przypadku dzieci oraz jeżeli czas wykonania procedury może przekroczyć 2 godziny zalecane jest znieczulenie ogólne i wówczas pacjent musi pozostawać na czczo przez 6 godzin poprzedzających zabieg.

Sialoendoskop wprowadzany jest do światła przewodu wyprowadzającego ślinianki przez jego naturalne ujście w obrębie jamy ustnej (ujście przewodu ślinianki podżuchwowej znajduje się pod językiem na dnie jamy ustnej w okolicy wędzidełka języka, natomiast ujście przewodu ślinianki przyusznej położone jest na błonie śluzowej policzka na wysokości drugiego, górnego zęba trzonowego). Wcześniej ujście przewodu zostaje rozszerzone za pomocą zestawu sond o wzrastającej średnicy. W przypadku stwierdzenia zmian patologicznych w obrębie przewodu wyprowadzającego istnieje możliwość ich usunięcia podczas tej samej procedury. Służą do tego mikronarzędzia (kleszczyki, wiertła, koszyki, itp.) wprowadzane przez kanał roboczy endoskopu. Ewentualne zwężenia przewodów zostają poszerzone przez niskociśnieniowe balony lub za pomocą zestawu zgłębników o wzrastającej średnicy.W niektórych przypadkach do przewodu wyprowadzającego wprowadzany jest stent zapobiegający bliznowaceniu, który pozostaje tam przez około 7-10 dni.

 

Postępowanie po zabiegu

Po zabiegu pacjenci rutynowo przyjmują antybiotyk, leki przeciwbólowe i przeciwzapalne oraz leki rozkurczowe. Ponadto wskazany jest masaż ślinianki poddanej zabiegowi.

Leczenie zachowawcze ślinianek podżuchwowych, przyusznych, podjęzykowej w Klinice Optimum

Znajdujemy się

Optimum Medica

ul. Broniewskiego 3
01-785 Warszawa

Godziny otwarcia

Poniedziałek-Piątek:
8:00-20:00
Sobota:
9:00-13:00

 

Zobacz mapę

Wszelkie prawa zastrzeżone
© Opitmum Medica 2017

Nota prawna

Klinika Optimum Warszawa - strona zrealizowana przez Esstet

Program Regionalny Mazowsze BGK Unia Europejska

Projekt współfinansowany przez Unię Europejską ze środków Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego
oraz budżetu państwa w ramach Regionalnych Programów Operacyjnych na lata 2007-2013