Drodzy Pacjenci: prowadzimy dyżur laryngologiczny w soboty w godzinach 9:00-13:00
Strona główna > Medycyna estetyczna > Procedury chirurgiczne > Plastyka nosa (rynoplastyka)

Plastyka nosa (rynoplastyka)

Korekta skrzywienia przegrody nosa (septoplastyka).


Zadaniem septoplastyki jest zmniejszenie niedrożności nosa, poprawienie oddychania podczas snu, eliminacja chrapania i przywrócenie prawidłowego funkcjonowania aparatu rzęskowego, którego zadaniem jest oczyszczanie i ocieplanie wdychanego powietrza.

Septoplastyka polega wewnątrznosowym cięciu błony śluzowej, które pozwala skorygować zdeformowaną część chrzęstną i kostną przegrody nosowej bez pozostawienia blizn. Zabieg jest bardzo precyzyjny dzięki wykorzystaniu techniki endoskopowej. Zabieg jest wykonywany w znieczuleniu ogólnym lub miejscowym i twa około 1 godziny. Znieczulenie ogólne zapewnia komfort pacjentowi, pozwala także na odpowiednie sterowanie ciśnieniem tętniczym krwi, co wpływa na zmniejszenie krwawienia w trakcie zabiegu.

Przegroda nosowa dzieli wnętrze nosa. Utworzona jest z kości i chrząstki. Przegroda nosowa winna przebiegać w linii pośrodkowej nosa. Gdy jej skrzywienie ogranicza drożność jamy nosa utrudnia przepływ powietrza. Najczęstszą przyczyną skrzywienia przegrody nosa jest uraz. Może to być uraz nosa przebyty niedawno lub w odległej przeszłości, np. w dzieciństwie, a nawet uraz okołoporodowy, gdyż skrzywienie może powodować dolegliwości długo po wystąpieniu urazu, ze względu na to, że zmiany często nasilają się wraz z upływem czasu, a u dzieci wygięcie przegrody może się zwiększyć w miarę wzrostu.
Najczęstszym problemem, z jakim zgłaszają się pacjenci ze skrzywieniem przegrody nosa, jest jednostronne lub obustronne ograniczenie drożności nosa. Niedrożność w takich przypadkach często nasila się w nocy i może powodować zaburzenia snu. Innym objawem deformacji przegrody nosa mogą być nawracające zakażenia zatok nosa przynosowych.

Wskazaniami do operacji w przypadku skrzywienia przegrody nosa są: trudności w oddychaniu przez nos, nawracające choroby zatok przynosowych czy dróg łzowych, nawracające krwawienia z nosa, niedostateczna drożność nosa wpływająca na mowę, nasilone zmiany alergiczne błony śluzowej, względy kosmetyczne w przypadkach widocznego skrzywienia chrząstki przegrody. Zadaniem septoplastyki jest wyprostowanie (skorygowanie) przegrody. Septoplastyka polega na minimalnej resekcji chrząstki i kości (np. usunięciu tylko wypukłości i ostróg) oraz na starannym ustawieniu zmobilizowanego szkieletu chrzęstno-kostnego przegrody w linii pośrodkowej ciała. Celem operacji jest polepszenie oddychania przez nos, przywrócenie symetrii wnętrza nosa bez zmiany jego wyglądu zewnętrznego, usunięcie niedrożności nosa, prowadzące do zmniejszenia objawu chrapania. Zazwyczaj jest prowadzona w znieczuleniu ogólnym. Operacja trwa ok. 1 godz. Zazwyczaj jest zabiegiem wykonywanym w trybie jednodniowym. Po operacji może dojść do obrzęku błony śluzowej, który może utrzymywać się do 10-14 dni. Przez ponad 4 dni może występować wydzielina podbarwiona krwią. Nos może być opuchnięty i zaczerwieniony. Powinno się unikać podróżowania samolotem i wykonywania ćwiczeń przez 10 dni po zabiegu. Istnieje kilka możliwych komplikacji zabiegu: ryzyko krwawień z nosa wymagających powrotu do szpitala, zakażenie nosa wymagające leczenia antybiotykami, czasami mogą wystąpić perforacje w przegrodzie nosa po jej skorygowaniu.

 

Korekta deformacji nosa zewnętrznego (rynoplastyka)

Wyróżniamy dwie grupy technik operacji nosa:
Rynoplastyka z dostępu wewnętrznego (ang. internal rhinoplasty approach), zwaną także rynoplastyką zamkniętą- prowadzona za pomocą cięcia wnętrza nosa, dzięki temu blizny są niewidoczne. Dostęp wewnętrzny może być bez wydobycia i z wydobyciem.
Dostęp bez wydobycia (ang. non-delivery approach)- zaleca się w przypadkach:

  • niewielkiego zmniejszenia objętości odnogi bocznej chrząstki skrzydłowej większej;
  • niewielkiej czaszkowej rotacji wierzchołka nosa.


Dostęp z wydobyciem (ang. delivery approach). Metoda ta, jest wskazana w przypadkach, w których celem operacji jest zmiana kształtu wierzchołka nosa w szerszym zakresie niż proste, niewielkie zmniejszenie jego objętości. Wskazaniami do zastosowania tego dostępu są:

  • asymetria wierzchołka;
  • rozdwojenie wierzchołka nosa;
  • nadmierna rotacja wierzchołka w kierunku czaszkowym;
  • zmniejszenie projekcji wierzchołka. Ten dostęp umożliwia modelowanie chrząstek skrzydłowych większych aż do rejonu kopuł i obszaru między nimi pod bezpośrednią kontrolą wzroku.

Rynoplastyka z dostępu zewnętrznego (ang. external rhinoplasty approach), zwaną także rynoplastyka otwartą- blizny pooperacyjne mogą być widoczne, gdyż chirurg prowadzi cięcie prostopadle do przegrody nosowej. Dostęp do głębiej leżących struktur anatomicznych nosa uzyskuje się przez połączenie poprzecznego cięcia skóry słupka nosa z obustronnymi cięciami skrzydełek nosa. Cięcie w słupku nosa prowadzi się w połowie odległości między górnym brzegiem nozdrzy a punktem przy podstawie nosa. Przez ten dostęp chirurg modyfikuje struktury anatomiczne leżące wewnątrz nosa. Metoda ta ma liczne zalety ale i także wady. Zaletą jest lepsza dostępność do struktur anatomicznych nosa, będących przyczyną zewnętrznego zniekształcenia nosa. Techniki rynoplastyki z dostępu zewnętrznego, zapewniające maksymalną ekspozycję, umożliwiają dokładne szycie.

 

Cięcie w słupku nosa


Do zniekształceń, do których często wykorzystuje się tą metodę należą:

  • asymetria wierzchołka nosa,
  • skrzywienie nosa, nos siodłowy,
  • niewłaściwe ustawienie wierzchołka nosa,
  • zniekształcenia u pacjentów z grubą skórą nosa.

Za wyborem tej metody przemawia potrzeba uzupełniania tkanek tzw augumentacja. Wadą jest długo utrzymujący się obrzęk i ślady po cięciach chirurgicznych.

Wtórna rynoplastyka- polega ona na powtórnej operacji nosa - reoperacji. Tkanki są w tej sytuacji zdeformowane i zmienione, niewłaściwie ukrwione w wyniku jednej lub kilku operacji plastycznych.

Operacja garbu nosa:

Chirurg na początku zabiegu odwarstwia skórę od szkieletu na grzbiecie nosa na zewnątrz a błonę śluzową od wewnątrz, w tym celu wykonuje on jedno z możliwych cięć np.: cięcie pod chrząstką skrzydłową lub w poprzek przegrody nosowej. Garb nosa usuwany jest za pomocą specjalnych narzędzi. W niektórych przypadkach odcięta tkanka wykorzystywana jest w celu remodelacji grzbietu nosa. Wszczepiany implant musi być zabezpieczony przed przemieszczaniem się. Niekiedy w celu unieruchomienia implantu, wystarczy założenie zewnętrznego opatrunku gipsowego.

 

Modelowanie garbu

 

Modelowanie nosa siodłowego

 

Konsultacja lekarska:

Podczas pierwszej konsultacji ustala się szczegóły korekcji i rodzaju znieczulenia, dokumentację fotograficzną i komputerową symulację wyniku pooperacyjnego, określa czas pobytu w klinice (najczęściej pacjent wychodzi tego samego dnia). Pełna i dokładna ocena nosa zewnętrznego i wewnętrznego na podstawie badania palpacyjnego i rynoskopii umożliwia określenie istoty problemu i wybór techniki operacyjnej. Podczas pierwszej wizyty chirurg przeprowadza dokładną rozmowę z pacjentem, podczas której przedstawiane są możliwości leczenia chirurgicznego. Omawiane są koncepcje operacji, jej ograniczenia, ryzyko czy możliwość wystąpienia komplikacji pooperacyjnych. Pacjent ma prawo zadawania pytań lekarzowi tak aby mógł on zdobyć wszystkie konieczne informacje i być w pełni świadomy przyszłego zabiegu. Przeprowadzana jest także konsultacja lekarza anestezjologa.

 

Badania przed zabiegiem:

Niezbędne jest przeprowadzenie badań laboratoryjnych: morfologii krwi, określenie czasu krwawienia i krzepnięcia, grupy krwi oraz badania EKG. Możliwe jest, iż wskazane będzie wykonanie tomografii komputerowej nosa i zatok przynosowych. Brak jest jednoznacznych przeciwwskazań do przeprowadzenia zabiegu rynoplastyki.

 

Przeciwwskazania:

Względne przeszkody to: cukrzyca, niedokrwistość, nie leczone nadciśnienie, stany zapalne zapalenie zatok przynosowych i twarzy.

 

Przebieg operacji:

Operacja w większości przypadków trwa 1 - 3 godz. Lecz czas zabiegów bardziej skomplikowanych może być znacznie dłuższy. Klasyczny przebieg operacji polega w pierwszej kolejności na odseparowaniu skóry od nosa, częściowym usunięciu i ewentualnym modelowaniu chrząstek skrzydłowych i czubka nosa oraz, jeżeli sytuacja tego wymaga usunięciu garbu i zwężeniu kostnej części nosa.

 

Znieczulenie:

Operacje nosa w zależności od potrzeb i preferencji pacjenta dokonuje się w znieczuleniu ogólnym czasem w miejscowym.

 

Czas rekonwalescencji:

Pacjent przebywa w klinice przez kilka godzin po zabiegu. Po operacji nos stabilizowany jest opatrunkiem termoplastycznym (nowoczesny gips) od zewnątrz przez 7 dni, a do wnętrza nosa wkłada się delikatne opatrunki. Rekonwalescencja trwa ok. 2 tygodni. Przebieg około operacyjny jest najczęściej bezbolesny. Mogą występować "bokserskie” sińce pod oczami ustępujące po 7-10 dniach. Całkowite efekty zabiegu ze względu na proces gojenia i obrzęki widoczne są dopiero po kilku tygodniach. Powrót do socjalnej aktywności jest możliwy po 7-14 dniach. Kontrola pooperacyjna ma miejsce po 3, 6 i 12 miesiącach.

 

Komplikacje:

Ciężkie komplikacje po operacjach nosa nie zdarzają się często. Z lżejszych powikłań wymienić możemy: zmiany barwy nosa, pękanie drobnych naczynek krwionośnych, opóźnione gojenie rany pooperacyjnej, bóle głowy.

 

Znajdujemy się

Optimum Medica

ul. Broniewskiego 3
01-785 Warszawa

Godziny otwarcia

Poniedziałek-Piątek:
8:00-20:00
Sobota:
9:00-13:00

 

Zobacz mapę

Wszelkie prawa zastrzeżone
© Opitmum Medica 2017

Nota prawna

Klinika Optimum Warszawa - strona zrealizowana przez Esstet

Program Regionalny Mazowsze BGK Unia Europejska

Projekt współfinansowany przez Unię Europejską ze środków Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego
oraz budżetu państwa w ramach Regionalnych Programów Operacyjnych na lata 2007-2013